ေက်ာက္ဆစ္သမား

တစ္ခါတုန္းက ေက်ာက္ဆစ္သမားတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူကလက္ရွိသူ႔ဘ၀ကို မေက်နပ္ဘူး။ တစ္ေန႔မွာ ခ်မ္း သာႂကြယ္၀တဲ့ ကုန္သယ္ႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႔အိမ္ေရွ႔က သူျဖတ္ေလွ်ာက္မိတယ္။ ဂိတ္တံခါးႀကီးက ပြင့္ေနေတာ့ အတြင္းထဲ သူလွမ္းျမင္ရတယ္။ သူေဌးႀကီးပိုင္ဆိုင္တဲ့ အဖိုးတန္အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းေတြေရာ သူ႔ဆီလာတဲ့ အေရးႀကီးပုဂၢဳိလ္ေတြေရာေပါ့။

"အင္း၊ သူတို႔က်ေတာ့လဲ သိပ္ကိုၾသဇာတိကၠမႀကီးေပမွာပဲ" ေက်ာက္ဆစ္သမား ေတြးတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ကုန္ သည္ႀကီးကို အရမ္းအားက်လာတယ္။ သူ႔လိုျဖစ္လိုက္ရရင္သိပ္ေကာင္းမွာ၊ အဲဒါဆိုရင္ အႏုညာတေက်ာက္ဆစ္ သမားဘ၀နဲ႔ေနရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔သူေတြးမိတယ္။ ဒီလိုေတြးေနရင္းက ရုတ္တရက္အံ့ၾသစရာ၊ သူကခ်က္ ခ်င္းလက္ငင္းဆိုသလို ကုန္သည္ႀကီးဘ၀ေရာက္သြားတယ္။ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြ ၾသဇာတိကၠမေတြဆိုတာ အို သူေမွ်ာ္လင့္တာထက္ေတာင္အမ်ားႀကီးပိုေသးတယ္။ သူ႔ေလာက္မခ်မ္းသာတဲ့လူေတြျမင္ရင္ မနာလိုခ်င္စရာ ေတြေပါ့။

ဒါေပမယ့္မၾကာခင္ပဲ သူ႔အိမ္ေရွ႔ကအရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္ျဖတ္သြားတယ္။ စီးေတာ္ကုလားထုိင္မွာအက်အန ထိုင္လို႔၊ အထမ္းသမားေတြ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါေတြ ကိုယ္ရံေတာ္စစ္သည္ေတြနဲ႔။ ေမာင္းေၾကးနင္းတီးခတ္ သူက တီးခတ္လို႔။ သူႂကြခ်ီေတာ္မူလာၿပီဆိုရင္ လမ္းေဘး၀ဲယာရွိသူမွန္သမွ် ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြး ဦးၫႊတ္ အရို အေသျပဳရတယ္။
ွ
“အင္း၊ အရာရွိႀကီးမ်ား သိပ္တန္ခိုးႀကီးေပတာပဲ၊ ငါသာ ထိပ္တန္းအရာရွိႀကီးျဖစ္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာ” ကုန္သည္ ႀကီးျဖစ္လာတဲ့ပုဂၢဳိလ္က ေတြးျပန္တယ္။ အဲဒီမွာတင္ သူထိပ္တန္းအရာရွိႀကီးျဖစ္သြားျပန္တယ္။ အေျပာက္ အမႊမ္းေတြ ျခယ္သထားတဲ့စီးေတာ္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ လုိ႔၊ သြားလုိသမွ်ေနရာကို အထမ္းသမားေတြက သယ္ပိုး ပို႔ေဆာင္လို႔၊ ပတ္၀န္းက်င္ကလူမွန္သမွ် သူကိုေၾကာက္ရြံ႔လို႔၊ မုန္းတီးလို႔၊ သူျဖတ္သြားတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လည္း အားလုံးဦးၫႊတ္လို႔၊ အရုိအေသျပဳလို႔၊ အဲသလုိ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က ေႏြရာသီေန႔လယ္ခင္းဆိုေတာ့ အင္မတန္ပူတယ္။ စီးေတာ္ကုလားထုိင္က ရထားလုံးမ်ားလို ေလးဘက္ေလးတန္ကာ ရံထားတာဆိုေတာ့ အတြင္းမွာ ေလွာင္က်ပ္ၿပီးေခၽြးတၿပဳိက္ၿပဳိက္နဲ႔ အရမ္းအိုက္စပ္ေန တယ္။ အဲဒါနဲ႔စီးေတာ္ယာဥ္ထဲကေန ေနကိုေမာ့ ၾကည့္မိတယ္။ ေနကေကာင္းကင္မွာ အေရာင္အ၀ါေတာက္ပ စြားနဲ႔၀င့္ႂကြားေနလိုက္တာ၊ သူလိုအရာရွိႀကီးရွိေနတာကို စိုးစဥ္းမွ်အသိ အမွတ္မျပဳသလုိပဲ။

“ေနဟာ တကယ္တန္ခိုးႀကီးပါကလား၊ ငါသာေနျဖစ္လုိက္ရရင္ ...”လို႔အရာရွိႀကီးေတြးလိုက္မိတယ္။ အဲဒီမွာ သူ ေနျဖစ္သြားတယ္။ ေအာက္ကရွိရွိသမွ်သတၱ၀ါေတြအေပၚ ေတာက္ပပူျပင္းျပလုိက္၊ လယ္ကြင္းျပင္ေတြကိုၿမႇိက္ ထားသလို အပူတိုက္ျပလုိက္၊ လယ္သမားေတြ အလုပ္သမားေတြဆဲေရးသမွ်ကိုမသိက်ဳိးကၽြန္ျပဳေနလိုက္နဲ႔ေပါ့။

ဟာ အဲဒီအခ်ိန္ သူနဲ႔ကမၻာအၾကား ဧရာမတိမ္မည္းႀကီးတစ္ခု ျဖတ္၀င္လာတယ္။ သူ႔ဆီကအေရာင္အ၀ါေတြ ေအာက္ကဘယ္အရာေပၚမွ မက်ေရာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ “မိုးသားတိမ္တိုက္ေတြဟာ တကယ္တန္ခိုးႀကီးပါလား” သူတစ္မ်ဳိးေတြးျပန္တယ္။ “ငါသာ တိမ္တိုက္ျဖစ္လုိက္ ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာ”စိတ္ထဲက ဆုေတာင္းမိျပန္တယ္။ ဒီအခါ သူတိမ္တိုက္ျဖစ္သြားျပန္တယ္။ လယ္ကြင္းျပင္ေတြ ေက်းရြာေတြအေပၚ အုပ္မိုးလို႔။ လူတကာေတြက လွမ္း ၾကည့္ဟစ္ေအာ္လို႔။

ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္မွာပဲ သူ႔ကိုအင္မတန္ႀကီးမားျပင္းထန္တဲ့ အင္အားႀကီးတစ္ခုက တြန္းေရႊ႔ေမာင္းႏွင္တာ သူခံ ရတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ေလ”ျဖစ္ေနတယ္။ “ဟာ၊ ေလကမွ တကယ္အင္အားႀကီးတာပါကလား၊ ငါ“ေလ” ျဖစ္ခ်င္လုိက္တာ” သူေတာင့္တျပန္တယ္။ ဒီအခါ သူေလျဖစ္သြားတယ္။ အရွိန္အဟုတ္နဲ႔တုိက္ခတ္ေနတဲ့ “ေလျပင္း”၊ အိမ္ေခါင္မိုးအုတ္ႂကြပ္ျပားေတြတုိက္ခ်ပစ္တယ္။ သစ္ပင္ႀကီးေတြ အျမစ္ပါလန္ေအာင္လွဲခ်ပစ္တယ္။ ေအာက္မွာရွိသမွ် သတၱ၀ါေတြေၾကာက္ရြံ႔မုန္းတီးၾက။

ဒါေပမယ့္ မၾကာပါဘူး။ တုတ္တုတ္မွမလႈပ္တဲ့အရာတစ္ခုကိုသူသြားတိုက္မိတယ္။ မားမားစြင့္စြင့္ျမင့္တဲ့ ေက်ာက္ စိုင္ေက်ာင္းတုံးႀကီး။ သူ ဘယ္ေလာက္အားနဲ႔တိုက္ေပမယ့္ ေက်ာက္တုံးက လုံး၀မျဖဳန္ဘူး။ “ေက်ာက္စုိင္ေက်ာက္ ခဲမ်ားဟာ တယ္လဲတန္ခုိးစြမ္းအားႀကီးမားပါ ကလား၊ ငါလဲေက်ာက္စုိင္ေက်ာက္ခဲျဖစ္ခ်င္တယ္” ဆုေတာင္း လုိက္တဲ့အခါ ကမၻာေျမေပၚမွာတန္ခိုးစြမ္းအားအႀကီးမားဆုံးဆိုတဲ့ ဧရာမ ေက်ာက္တုံးႀကီးတစ္တုံးသျဖစ္သြား တယ္။

ဒါေပမယ့္ သူမားမားစြင့္စြင့္ႀကီးရပ္ေနဆီမွာပဲ ေအာက္ဘက္ဆီက တစ္ေထာက္ေထာက္အသံၾကားရတယ္။ ဟာ၊ ငါ့ကိုယ္ကေက်ာက္စုိင္ ေက်ာက္သားေတြကို တူတစ္လက္ ေဆာက္တစ္လက္နဲ႔ထြင္းထုဖဲ့ရြဲ႔ေနပါကလား၊ ငါ့ခႏၶာ ကိုယ္ႀကီး တျဖည္းျဖည္းပုံသ႑ာန္ေျပာင္းလာေန ပါလားလို႔ သူခံစားမိလိုက္တယ္။ ေအာက္ဘက္ငုံ႔ၾကည့္လိုက္ တဲ့အခါ သူ႔ေျခရင္းနားဆီမွာ လား လား၊ ေက်ာက္ဆစ္သမားတစ္ေယာက္ပါ ကလား။ ။
{မူရင္း။ ။ Benjamin Hoff ၏ The Stonecutter}
ေဖျမင့္ (ႏွလုံးသား အာဟာရစာအုပ္မွာ ကူးယူတင္ျပလိုက္ပါသည္)